In 1786 bestelde de priester-kardinaal van de Santa Cueva in Cadíz (Spanje) bij Haydn zeven stukken om zijn preken tijdens de vastenweek over Christus’ laatste woorden op te luisteren. Haydn leverde hem de cyclus Die sieben letzten Worte, meditatieve overpeinzingen. Haydn schreef deze overpeinzingen voor orkest en beschouwde zijn Die sieben letzten Worte als het beste van al zijn werken. Het probleem bij deze compositie was dat hij zeven langzame werken van 5 à 10 minuten moest schrijven zonder in herhaling te vallen of zonder de luisteraar uit te putten. Zijn geniale gevoel voor retorica en voor religieuze symboliek maken Die sieben letzten Worte tot een monument van muzikale en emotionele, maar ook intellectuele diepgang. Het werk kende direct een groot succes. Daarom de vele bewerkingen door Haydn zelf. Jaren later, erg onder de indruk van de oratoria van Georg Friedrich Händel, goot Haydn het werk nog een keer in een andere vorm, nu in een oratoriumversie, voor koor en orkest. Die Sieben letzten Worte bestaat uit zeven adagio’s, voorafgegaan door een inleiding en gevolgd door een evocatie van de aardbeving die volgens de evangelist Mattheüs volgde op Jezus’ kruisdood.

Tussen de delen vonden in 1786 preken van de kardinaal plaats. Dat alles in een grotendeels verduisterde kerk. Deze preken worden in deze uitvoering vervangen door verhalen en beschouwingen van Willem Vermandere. Dat zal hij op zijn eigen onnavolgbare wijze doen. Hij actualiseert in deze uitvoering zijn boek uit 2013 waarin deze vertellingen zijn gepubliceerd.

 

Sopraan - Lissa Meyvis
Alt - Astrid Defauw
Bas - Jokke Martens
Tenor - Enrico Casari
Koor - Helicon
Orkest - La Passione
Leiding - Geert Hendrix

Vertelling - Willem Vermandere