Een schooljaar in de klas van Juf Kiet, in Hapert (Nederland): een klas gevuld met alleen maar kinderen die samen met hun ouders hun thuisland ontvluchtten. Geen van hen is het Nederlands machtig. Die taal, die probeert Juf Kiet hen met veel geduld bij te brengen, samen met hoe ze zich moeten gedragen, wat kan en niet kan, wanneer ze moeten stilzitten en zwijgen. In het vizier zitten vier kleine ‘steracteurs’: de kleine, ontwapenende Leanne en de achtjarige bemoeizieke Haya (beiden uit Syrië), Branche uit Macedonië, die de meisjesharten veroverd heeft, en de door de oorlog getraumatiseerde Jorj. De onderonsjes tussen de kinderen, hun ruzies, gegiechel, kleine maar ook grote drama’s, maken dat ze stuk voor stuk stilletjes het hart van het publiek binnenglippen.

Buiten Juf Kiet geen volwassenen in beeld, niemand om de achtergrond van de kinderen te duiden, geen confrontatie met de ellende die de kinderen getekend heeft. Dit is een heel bewuste keuze van het regisseursduo Lataster, net zoals de camera die de hele tijd op ooghoogte van de kinderen blijft en alleen maar registreert. Interpreteren of voelen doe je als kijker dus zelf.

OV: NEDERLANDS - ARABISCH
OT: NEDERLANDS