Ryszard Kapuscinski (1932-2007) was een van de belangrijkste en kleurrijkste oorlogsverslaggevers van de twintigste eeuw. Hij was bij leven al legendarisch door als een van de weinigen naar de moeilijkste en gevaarlijkste plekken te reizen. Gedurende zijn carrière maakte hij 27 revoluties mee en werd minstens veertig keer gevangen genomen.
Toen in 1975 een burgeroorlog uitbrak in Angola was hij de enige buitenlandse reporter ter plekke. Het diamant- en olierijke land werd ingezet als pion in de Koude Oorlog. Kapuscinski’s schrijfstijl is subjectief, soms zelfs surrealistisch. In deze geanimeerde verfilming komt zijn vorm van literaire reportage helemaal tot zijn recht. Hallucinante impressies van chaotische vuurgevechten worden neergezet in een stijl die doet denken aan graphic novels.
De belangrijkste personages komen ook in het echt aan het woord, veertig jaar ouder. Een bijzonder indrukwekkende verfilming van Kapuschinsky’s beroemde boek, waarin we op ongekend lyrische wijze mee worden genomen in de gekte, de hoop, het onrecht en het idealisme van de onafhankelijkheidstrijd in de jaren ’70 in Angola.

Regisseurs Raúl de la Fuente en Damian Nenow, een Spanjaard en een Pool, brengen heden en verleden knap samen in een combinatie van animatie en documentaire. Kapuściński’s gruwelijke belevenissen in 1975 zijn getekend in een stijl die doet denken aan een andere geanimeerde oorlogsfilm, het Oscargenomineerde Waltz with Bashir uit 2008, terwijl voor het documentairegedeelte de hoofdpersonen van toen werden opgespoord. Het is moeilijk te zeggen wat meer indruk maakt, zo handig worden de verschillende bestanddelen door elkaar geweven. De getuigenissen (aangevuld met zwart-witfoto’s) laten de geanimeerde sequenties aan kracht winnen, en vice versa.

https://www.youtube.com/watch?time_continue=4&v=Wd52NQIPA-Y