Film, muziek en theater vinden elkaar in een schalkse satire op macht. 
In Dagboek van Gloemov (1923) drijft de controversiële Russische filmregisseur Sergei Eisenstein schertsend de spot met de hypocrisie van de Russische aristocratie. De surrealistische montage en door Chaplin geïnspireerde commedia dell’arte is een clownesk commentaar op de grootheidswaanzin. I SOLISTI speelt er livemuziek bij van de jonge componist Jasper Charlet. Met Octet for Wind Instruments (1923) van Igor Stravinsky laat I SOLISTI de onvrede met het Russische regime subtiel verder klinken. De volbloed neoclassicistische muziek ademt orde, rust en balans als ware het een dekmantel voor Stravinsky’s eigen turbulente vertrek uit zijn vaderland in 1910. Mauricio Kagel was een eersteklas schenenschopper en meester in de ironie. In Der Tribun (1979) - een hoorspel voor politiek redenaar, marsklanken en luidspreker - zette hij het politieke populisme in zijn hemd met hoempapakoper en schuinsmarcheerdersmuziek. Jan Decleir schittert in zijn rol als hedendaags volksmenner. Zijn betoog, op tekst van Dimitri Verhulst, is er één op het absurdistische af, met snedige verzen en dubieuze zinspelingen.
 

www.isolisti.be